Kampala

Het is weekend. Sophie en Lore gaan op stap. Naar Kampala.

We hebben vandaag de taxi genomen richting hoofdstad.  Zo’n taxi zit heel gek in mekaar. Het is een volgepropt busje dat half uiteen hangt. Toen Lore haar dikke arm op de leuning legde, viel die eraf. In de taxi zit 1 chauffeur en ook nog een roepmanneke, de conducteur. Die zit de hele tijd luid te roepen waar de taxi heenrijdt en dan moet je er maar inspringen als je mee wilt. Als je eruit moet, roep je de ‘conductor’ en die laat je eruit, waar je maar wilt. Het kost per persoon 500 Ush (ongeveer 0,2 euro) om mee te rijden, maar het gaat wel een stuk trager dan de boda-boda. Spijtig genoeg krijgen de boda-boda-mannen de poepers van de politie in Kampala. Als die zien dat ze geen helm dragen of met te veel op de brommer zitten, wordt hun brommer in beslag genomen. Elke dag zien we dit onderweg wel gebeuren. Daarom nemen onze boda-boda’s altijd kleine hobbelige wegjes. Boenke, boenke, boenk.

Toen we de weg vroegen aan een Ugandeesje, heeft hij ons getoond waar we moesten zijn om geld te wisselen en waar we wat konden gaan winkelen. De mensen zijn hier zó vriendelijk. We stonden in een winkel, maar we vonden niets mooi. Het winkelvrouwke vroeg dan wat we wel mooi vonden en bracht ons naar een andere winkel waar ze dat wel hadden.

Iedereen wilt ook ons gsm-nummer. En als iemand ons de weg toont, vragen ze of ze onze vriend mogen worden en geven hun gsm-nummer. ’s Avonds krijgen we zelfs soms telefoon om te vragen of we alles hebben gevonden en of we veilig zijn thuisgeraakt  “so swiet”. Jeanke Tienen zou er trots op zijn.

We hebben uiteindelijk gevonden wat we wilden. Heel veel winkeltjes met veel Afrikaanse spullekes. Ja ja, heel veel prul voor souvenirs. We hebben eens goed rondgekeken, prijzen vergeleken, koopwaar geïnspecteerd en wat onderhandeld. Ons cadeau-lijstje is al klaar en volgende week trekken we er weer naartoe. Ja hoor, JIJ krijgt een cadeau hihi.


DOEI <3